ه‍.ش. ۱۳۹۳ دی ۹, سه‌شنبه

پایان طولانی ترین جنگ و دو چالش بی درنگ

 

دسامبر 31, 2014
شماره ( 207) چهارشنبه ( 10 ) جدی ( 1393) / ( 31 ) دسمبر ( 2014)
d8b3d8b1d985d982d8a7d984d987
isaf
امریکا طولانی ترین جنگ تاریخ آنکشور را با قربانی 3500 سرباز جامعه جهانی که بیش از 2000 تن آن امریکایی میباشند به گفتۀ بارک اوباما در افغانستان مسوولانه پایان داد، در حالیکه بازهم بقول اوباما هنوز افغانستان یک منطقه خطرناک باقی خواهد ماند.
خطرات و چالش های این جنگ و پیامد های بی درنگ آن را میتوان در دو بُعد مورد مطالعه قرار داد:
1- در عرصه نظامی
در حالیکه پایگاه های ناتو در 5 ولایت باقی میماند با استحالۀ مأموریت جنگی به همکاری آموزشی و مشوره دهی سوالات زیادی لاینحل به نظر میرسد:
یکی با توجه با اینکه ایالات متحده طالبان را پس از این دشمن خود نمیداند و از جانبی در شرایط عدم اکمال اردو و پولیس افزار جنگی خود را بقول رسانه از افغانستان کشیده به اوکراین یا عراق منتقل مینماید، آیا این حرکت به معنای تضعیف نیروهای دولتی در برابر حملات رو به افزایش انفجاری و انتحاری طالبان نخواهد بود؟
دوم با فشار مراکز دهشت افگنی پاکستان و ارسال چک های سفید عربستان سعودی بخاطر تأسیس مرکز فرقه گرایی و توسعه و رشد اندرگروند گروههایی در داخل دولت و در میان جامعه تحت عناوین اسلامی، آیا در صورت عقب نشینی امریکا و ناتو پاکستان، عربستان سعودی، روسیه، ایران و سایر کشورهای ذینفع افغانستان را به میدان جنگ های نیابتی شان در وجود عمال، جواسیس، گماشتگان، لابی ها و نفوذی های صفوف دولت مبدل نخواهند کرد؟
2- در عرصه سیاسی
در شرایطی که به گفته مسوول هیئت ناظران اروپا میزان تقلب در انتخابات افغانستان به بیش از دو میلیون رأی میرسد و میزان مشارکت 99 درصدی در برخی مراکز رأیدهی عدم اعتبار این انتخابات را تا سطح کوریای شمالی بالا برده، هرگاه دو طرف که به شکل تعاملی قدرت را به دست گرفته اند قادر به تشکیل کابینه نشوند، نظام انتخاباتی و کمیسیون ها تغییر نکند و انتخابات آینده در وجود کمیسیون های موجود مورد تائید مردم قرار نگیرد بحران خلاء سیاسی کشور را به کجا خواهد برد؟

ه‍.ش. ۱۳۹۳ دی ۳, چهارشنبه

بن بست سیاسی کشور را کی ها طراحی کرده اند؟

 

دسامبر 24, 2014
شماره ( 206 ) چهارشنبه ( 3 ) جدی ( 1393) / ( 24) دسمبر ( 2014)
d8b3d8b1d985d982d8a7d984d987
10787_10152893695565135_5453501421261555011_n
محمد داود سیاووش
با توجه به اینکه هیچ نوع حرکت و پیشرفتی در حیات سیاسی بدون تشکیل کابینه و طرح پروگرام حکومت ممکن نیست، به تعویق انداختن معرفی کابینه ضربان قلب حکومتداری را در افغانستان به پایین ترین سطح کشیده و در شرایطی که حکومتی برای تطبیق کدام آجندا و برنامه واحد در کشور وجود ندارد، سردمداران با پرداختن به مسایل خارجی در واقع نوعی فرافگنی در پیش گرفته اند.
رسانه ها از تنش های جدی در معرفی کابینه میان بازیگران قدرت گزارش میدهند و حتا گزارشاتی وجود دارد که اعضای دو تیم در حال حاضر به چهار جناح قدرت مبدل گردیده اند. برخی آگاهان پیشبینی میکنند که بحران تشکیل کابینه به حدی جدیست که بازهم به یک میانجی قدرتمند بین المللی ضرورت می افتد.
تقسیم شدن اعضای پارلمان به طرفداری از دو تیم یکی از دردناکترین ضربه هایی بود که به این مرجع قانونگذار وارد کرد و اکنون از کارآیی و بیطرفی آن کاسته و یگانه قوۀ توازن بخشای قدرت را در موقعیت حب و بغض با دو کاندیدا و شبکه های وابسته به آن قرار داده است.
بنظر میرسد پس از هشتاد روز هیچ تمسک و دلیل و منطق و برهانی برای عدم معرفی کابینه باقی نمانده و در کشوری که قحط الرجال نیست، وقت کشی صد روز نخست در غیاب کابینه جفای بزرگی به حال ملت مظلوم افغانستان میباشد. گذشت بیش از هشتاد روز نشان میدهد که سردمداران دو تیم بخاطر مصروف نگهداشتن اذهان مردم و فرافگنی از اصل مسوولیت شان گاهی با طیاره های چارتر به کنفرانس ها رفته و افکار عامه را به آنسو میکشند، زمانی موضوع رهایی دو زندانی طالب پاکستانی را از بگرام در محراق رسانه ها قرار میدهند و زمانی با طرح رهایی چهار زندانی از گوانتانامو افکار عامه را مصروف نگهمیدارند در حالیکه طی این مدت حملات انتحاری هر روز از مردم بیگناه و بی دفاع افغانستان قربانی میگیرد.
بخاک سپردن زبیر حاتمی ژورنالیست همزمان با تقاضای رهایی چهار زندانی طالب از زندان گوانتانامو توسط رییس جمهور غنی ضربۀ مهلکی بود که فضای اعتماد میان مردم و حکومت وحدت ملی را تا درجۀ صفر پایین آورد. این حادثه با آن بی تفاوتی رییس جمهور کرزی مقارنت دارد که کرزی در حالیکه در جنازه بیش از بیست تن از سربازان و افسران شهید در جوار قصر ریاست جمهوری اشتراک نکرد، هدایت داد یکی از رهبران کشته شده طالبان را به ولایت تخار با طیاره انتقال دهند و به دستور حکومت والی و مقامات بلند پایه در مراسم دفن آن اشتراک نمودند.
این حرکت های مرموز با آن شایعاتی که گفته میشود انتحار کنندۀ ادیتوریم لیسه استقلال از جمله رها شدگان از زندان دولت میباشد و با آن شایعاتی که گویا انتحار کننده تا آن حد از سناریوی نمایشنامۀ ادیتوریم لیسه استقلال با خبر بوده که خود را در لحظه یی که نمایشنامه انفجار را تمثیل میکند منفجر میسازد، سوالات زیادی را از قدرتمندی ستون پنجم دشمن در ساختار نظام موجود ایجاد مینماید و به بحران اعتماد بزرگی دامن زده است.
مردم میپرسند:
1- نجات حیات هزاران انسان از انفجار و انتحار با معرفی کابینه مهم است یا چانه زدن بالای «احمد و محمود و کلبی و مقصود» در پست های انحصاری؟
2- تقویه مورال اردو مهم بود یا توقف حمل و نقل کارمندان وزارت دفاع از ترس حملات انتحاری؟
3- میان این گفتۀ آقای کرزی که بگرام فابریکه طالب سازی است با آن اظهارات اوباما که گوانتانامو جهادی ها را الهام می بخشد و این تقاضای آقای غنی بخاطر رهایی رهبران طالبان همزمان با انفجار در ادیتوریم لیسه استقلال چه رابطه وجود دارد؟ و چرا این اعترافات و دلسوزی ها پس از سیزده سال و در آخر کار رییس جمهور کرزی و اوباما صورت میگیرد؟ و اصلاً مسوولیت اینهمه دریاهای خونی را که جاری شده کی به عهده میگیرد؟
سردمداران افغانستان باید در برابر خدا و مردم قدری احساس مسوولیت نموده حداقل از رقبایشان در کشورهای همسایه بیاموزند که با یک انفجار در یک مکتب نظامی دفتر نخست وزیری پاکستان میگوید 500 محکوم به اعمال تروریستی را اعدام میکند و طیاره ریگی در بلوچستان نشست داده میشود. چرا خون سرباز و افسر و ژورنالیست و کسبه کار و ترکاری فروش و جوالی و غریب و بیچاره و معلم و متعلم و هنرمند و روشنفکر ما برای این سردمداران ارزش ندارد که به عوض بستن کمر همت نظام در وجود یک کابینۀ سلحشور، مدبر، با جرئت، با تقوا، جسور و دلیر برای قلع و قم دشمنی که به جرمش اعتراف میکند تقاضای رهایی افراد دشمن را از زندان گوانتانامو مینمایند؟
صاحبنظران به این باور اند که تعلل و تعویق در معرفی کابینه، توقف حمل و نقل کارمندان وزارت دفاع از ترس انفجار و انتحار، تقاضای رهایی طالبان از زندان گوانتانامو، اظهارات قبلی کرزی مبنی بر توقف عملیات شبانه و عملیات هوایی و بلا تکلیف ماندن شیرازه نظام در افغانستان با هم پیوند دارند و برای پایین آوردن اتوریته و وجهه و اعتبار دولت و ارتقای مورال دشمن صورت میگیرد؛ ورنه هیچ دلیلی وجود ندارد کسانیکه بر شانه های عسکر و سرباز و افسر نظام حمل میشوند و ادعای رهبری آنان را دارند رویشان بطرف دشمن و پشت شان بطرف کسانی باشد که چرخ نظام را بدوش میکشند و سوال اصلی آنست که آیا این بن بست قصدی نیست؟

ه‍.ش. ۱۳۹۳ آذر ۲۵, سه‌شنبه

نگاهی به تجمل پسندی و پرداخت به فروعات در بودجه ملی سال مالی 1394

 

دسامبر 17, 2014
شماره ( 205) چهارشنبه ( 26) قوس ( 1393) / ( 17) دسمبر ( 2014)
images
d8b3d8b1d985d982d8a7d984d987
در حالیکه افغانستان از سال 1393 حدود پنج میلیارد ضرر اقتصادی را در بودجه دارد و کاهش رشد اقتصادی کشور از 14.4 درصد در سال 1381 به 3.6 درصد در سال 1392 کاهش را نشان میدهد و تولیدات ناخالص داخلی از 11.450 میلیارد افغانی در سال 1392 به 1.263 میلیارد افغانی در سال 1393 رسیده و به 1.376 میلیارد افغانی در سال 1394 پیشبینی میشود و نوسانات دالر در سال 1393 از 56 افغانی به 58 افغانی صعود نموده. در حدود بیشتر از بیست میلیارد افغانی در تحقق عواید داخلی کثر رونما میباشد، با این حال یک نگاه گذرا به کتاب قطور مسوده بودجه سال مالی 1394 نشان میدهد که هنوز طراحان بودجه و دولتمردان افغانستان در طرح بودجه به فروعات بیشتر از اصل ها می اندیشند و تجمل پسندی ها، فروعات اندیشی ها و ذهنی گری های متعصبانه در طرح بودجه حاکم میباشد ورنه در کشوریکه بزرگترین نیاز مردم آن سرپناه میباشد، گنجانیدن اعمار افغان بیلدینگ در پیشاور پاکستان بنام لیست پروژه های نیم کاره چه ضرورت بود؟
این سوال نیز مطرح میشود که چگونه از میان این همه ورزش های کشور تنها حمایت از تیم کریکت در طرح بودجه سال 1394 مورد توجه قرار گرفته؟ و اصلاً ارجحیت کریکت نظر به سایر رشته های ورزشی از کدام زاویه مطرح میشود و چرا این دلسوزی در حق تیم های فوتبال، والیبال، بسکتبال وغیره صورت نمیگیرد؟ سوال خنده آور دیگر در این بودجه آنست که به کوچی های عزیز کشور به عوض برآوردن نیاز های اولیه انسانی شان تیم کریکت در بودجه ملی مدنظر گرفته شده. سوال دیگر آنست که چه ضرورت میباشد که مکاتب و مدرسه هایی که بنام افراد برحال صاحب قدرت نامگذاری شده از بودجه دولت در سال مالی اعمار شود؟ چرا خود این افراد مدارس و مکاتبی را که بنام شان نامگذاری شده اعمار نمیکنند؟ در کشوریکه مردم نان خوردن و خیمه برای سرپناه ندارند خیلی اندوه بار است که در بودجه سال مالی آن پول بخاطر اعمار کاخ شورای وزیران، ساختمان اقامتگاه و دفتر رییس جمهور، منازل رهایشی برای معاونان رییس جمهور، قاضی القضات و رییس ولسی جرگه، اعمار آشپزخانۀ خاص به ریاست جمهوری، ساختمان سرکهای حلقوی داخل ارگ، اعمار تعمیر جدید در قصر نمبر 2، ترمیم قصر دلکشا، اعمار مجدد احاطۀ ارگ و اعمار تعمیرات وزارت خارجه در نظر گرفته میشود.
آیا در افغانستان هیچ دفتر کاری برای این آقایان و هیچ تعمیری برای اقامت آنان وجود ندارد؟ و بقول معروف «در زیر برف و باران قرار دارند» که حتماً برایشان باید تعمیرات ساخته شود. اصلاً پرداختن به سرک حلقوی و دیوار های ارگ چه ربطی به خواسته ها و تقاضاهای مشروع و معقول میلیون انسان گرسنه، تشنه، بیمار، بیکار، آواره و بی سرپناه این کشور دارد؟ این آقایان چرا در رسانه ها سوانح رییس جمهور اروگوئه را به عنوان غریب ترین رییس جمهور جهان مطالعه نمیکنند که با قراضه ترین موتر در بدوی ترین حالت و با حد اقل معاش زیست مینماید.
بیایید تجمل پسندی و پرداختن به فروعات را کنار گذاشته بیاد بیاوریم که دشت های افغانستان بکر و بایر اند، دریاهای افغانستان به کشورهای همسایه میریزند، معادن افغانستان در زیر خاک مانده اند و مردم گروه گروه در اطراف قصر رییس جمهور در جوار مسجد حاجی یعقوب، در سر چوک، کوته سنگی، قلعه نجارها و سایر نقاط همین پایتخت از بام تا شام در آرزوی پیدا شدن کار می ایستند و شامگاهان با دست خالی نزد اولادان گرسنۀ شان با حالت حزن و اندوه مأیوسانه بر میگردند.
بیایید این دردها را در کتاب قطور بودجه مدنظر گیریم که چگونه میتوان مردم را از این حالت دردناک نجات داد. دولتی که هنوز قادر نیست معاشات کارمندان خود را بپردازد به کدام اساس در بودجه آن ساختمان قصر های رؤیایی و اسفلت سرکهای حلقوی کاخ ها گنجانیده میشود؟ شما را به خدا قدری سر به گریبان ببرید، آخر بی انصافی هم حدی دارد

ه‍.ش. ۱۳۹۳ آذر ۱۸, سه‌شنبه

احتمال رویداد های سرگیچ کننده سیاسی در افغانستان پس از همایش لندن

 

دسامبر 10, 2014
شماره( 204) چهارشنبه ( 19 ) قوس ( 1393) / ( 10) دسمبر ( 2014)
d8b3d8b1d985d982d8a7d984d987
کنفرانس لندن
داود سیاووش
علی رغم فرصت عکس گیری های خندان رییس جمهور غنی و دکتر عبدا لله با سری شدن همایش لندن و عدم اشتراک وزرای خارجه آلمان و کانادا در آن و تذکر این مسأله که آن کنفرانس بیشتر معطوف به افزایش کمک ها به افغانستان نبوده بلکه منحصر به تأکید به تعهدات کنفرانس توکیو خواهد بود، دوازدهمین همایش جهانی پیرامون افغانستان به نتایج دلخواه منتج نشد.
در این کنفرانس آقایان غنی و عبدا لله با دست خالی و بدون کابینه انتخابی، بدون حل پرونده کابل بانک و بدون فرو نشاندن غوغا و داد فریاد های شکایات از انتخابات رفته بودند، فضا طوری انکشاف نمود که رییس جمهور و رییس اجرائیه قبل از آنکه از جهان تعهد بگیرند در تنگنایی قرار گرفتند که باید خود در زمینه تشکیل کابینه ، مبارزه با فساد، حکومتداری خوب و غیره باید تعهد بدهند.
یگانه سندی که هیئت افغانستان را تا حدودی در آجندای آن کنفرانس مأنوس میساخت امضای موافقتنامه امنیتی با ایالات متحده و ناتو بود که از صحۀ پارلمان و توشیح رییس جمهور گذشته بود.
در افغانستان مردم از اینکه در ترکیب هیئت کنفرانس لندن تعداد زیادی از افراد با مصارف گزاف گنجانیده شدند تشویش داشتند و سوالات ذیل را مطرح مینمودند:
1- چرا در ترکیب هیئت کسانی به عنوان نمایندگان جامعه مدنی به کنفرانس لندن برگزیده شدند که به عوض بیان خواسته های مردم به اشتراک کنندگان کنفرانس و جهان، خودشان از کشور فرار نموده با استفاده از آن کاریدور دیپلماتیک پناهنده شدند؟ پس از پناهندگی بیرق دار هیئت قبلی، این دومین آبروریزی و شرمندگی هیئت افغانستان در سطح جهان میباشد که اعتبار و حیثیت جامعه مدنی افغانستان را نزد جهان عمیقاً خدشه دار ساخت.
2- چگونه کسی که در ماجرای کابل بانک از طرف یکی از دو زندانی آن قضیه در پرونده متذکره اسمش پیچانده شده به صفت عضو برجسته هیئت در کنفرانس شفافیت و گزارشدهی و تعهد و حسابگیری افغانستان و جهان اشتراک میکند؟
3- مقارن کنفرانس لندن و همزمان با آن این پاسخ رییس جمهور غنی به تکذیب هدایت عملیات شبانه به چه معناست و همزمان تشدید حملات انتحاری و انفجاری در کابل و اظهارات تند معاون اول رییس جمهور بر علیه عاملان انتحاری و انفجاری و تقاضای رییس جمهور به قول رسانه ها مبنی بر همآهنگ سازی فعالیت ها در این عرصه میان صدارت و ارگ به چه معناست؟
4- سفر رییس جمهور غنی به پاکستان و مذاکرات مخفی با راحیل شریف در چونی نظامی پنجاب که با شکوه رییس اجرائیه از مذاکرات مخفی مواجه شد همراه با پرواز راحیل شریف پس از ملاقات با رییس جمهور غنی به واشنگتن و تسلیمی لطیف ا لله محسود به اسلام آباد در بحبوحه همایش لندن، با هم چه ارتباط و چه اختلاف دارند؟
از اینکه سیاست های حکومت وحدت ملی در خط سیاست های آقای کرزی روان است با این تفاوت که اکنون در پشت پرده و روی صحنه همزمان از چند زبان و زاویه به یک مسأله زمامداران می پردازند، حقایق و سر نخ این حوادث به مردم معلوم نیست و با این حال مردم میخواهند بدانند که:
– در کشوریکه آقای امرخیل (متهم اصلی تقلب های انتخابات در روز مبارزه با فساد) به انارکلی هنریار تقدیر نامه شفافیت توزیع میکند، فاسد کیست؟ هرچند انارکلی شایسته گی چنین تقدیر و نوازش را دارد اما از دست کی؟ و چرا چنین حرکت سمبولیک؟
– در کشوریکه که فعالان و نمایندگان جامعه مدنی آن از کنفرانس لندن به حجرۀ پناهندگی از افغانستان می گریزند، چگونه میتوان مدافعین اصلی ارزشهای مردمسالاری و جامعه مدنی را مشخص کرد؟
– در کشوریکه در همایش بین المللی پیرامون آن رهبران و زمامداران مجبور باشند به عوض تعهد گرفتن از جهان خود تعهد بدهند، چه دستآوردی میتوان در آینده انتظار داشت؟
– در کشوریکه مفهوم دوست و دشمن هنوز در صدر حاکمیت گنگ است و سیاستمداران دیروز و امروز آن کسی چون آقای کرزی مصروف سفر های هند و چین و کسی چون آقای غنی و عبدا لله در اختلاف باطنی و توافق ظاهری قرار داشته حتا مؤفق به تشکیل کابینه نمیشوند و وزرای اسبق آن در خط ایقاظ و هُشدار، ادامۀ سیاست های گذشته را جنون میدانند، چگونه میتوان به آینده امیدوار بود؟
دولتمردان و رهبران افغانستان از نخستین همایش پیرامون افغانستان در سال 2001 در بن تا امروز با سیاست های ضعیف و مرموز مناسبات افغانستان را با جامعه جهانی طوری در مسیر نزولی رهبری کردند که اکنون پاکستان بار دیگر در مرکز توجه امریکا در منطقه قرار گرفته و تحفۀ کنفرانس لندن برای رهبران افغانستان رهایی لطیف ا لله محسود توسط امریکا و تسلیمی آن به اسلام آباد میباشد.
هرگاه نظامیان پاکستان بتوانند بار دیگر در محراق توجه امریکا مانند قبل از 11 سپتمبر قرار گیرند و پروژۀ هژمونی منطقوی را به اجازۀ قصر سفید آغاز نمایند خطر آن وجود دارد که با افراز مراکز دهشت افگنی در بدخشان، فاریاب، بادغیس و تحت فشار قرار دادن پایتخت، از طریق مسدود ساختن راههای مواصلاتی منتهی به کابل، در وجود طالبان رها شده توسط آقای کرزی و رها شدگان از گوانتانامو آتش جنگ را با تسخیر کوههای افغانستان به آسیای میانه و کشور های تاجکستان، هند، ازبکستان، ترکمنستان، ایران و حتا چین بکشانند در آن حال رؤیا های پاکستان به صفت ژاندارمر منطقوی بخشی از آسیا تحقق خواهد یافت و رهبران اسلام آباد سوار بر سمند بنیادگرایی و دهشت افگنی به هند در کشمیر، به چین در سنکیانگ، به روسیه در داغستان و چچین و به ایران در مناطق بلوچ نشین آن کشور درد سر های بزرگی خواهند ساخت و دست نشانده هایش آن کشور ها را زیر پای زمامداران تندرو به جهنم مبدل خواهند کرد.
اما شرط اساسی رسیدن به این هدف اسلام آباد از صحنه کشیدن افغانستان از محراق محاسبات قصر سفید یا دست نشانده ساخته رهبران و زمامداران این کشور خواهد بود که اکنون با مانور راکت پراگنی در کنر و حفر خندق عملاً این رهبران را در موقعیتی قرار داده که هیچ صدایی از گلویشان بلند نمیشود؛ اما اگر اسلام آباد نتواند در مرکز و محراق محاسبات قصر سفید به صفت جاگزین کابل قرار گیرد، موجودیت نیروهای امریکا در افغانستان مانع تحقق این رؤیا های وحشتناک خواهد شد.Ÿ

ه‍.ش. ۱۳۹۳ آذر ۱۴, جمعه

فرمان های پا در هوا و مشکلات بی انتها

 

اکتبر 22, 2014
شماره ( 197) چهارشنبه 30 میزان 1393 / 22 اکتوبر 2014
محمد داود سیاووش
در حالیکه بیش از سه هفته از تحلیف رییس جمهور اشرف غنی میگذرد و تا کنون کابینۀ جدید تشکیل نشده دستگاه مصاب به ضیق النفس آلوده به فساد قبلی هنوز بر گرده های مردم سنگینی میکند و نفس میکشد.
رییس جمهور که با کوهی از مشکلات مقابل شده فقط در موضع رد کردن آن مشکلات با صدور فرامین برآمده و به هر موضوع فرمانی صادر میکند که هنوز اثری از اجرای آن فرمان ها در جامعه احساس نمیشود.
رسوایی کابل بانک
رسوایی که ستون فقرات کشور را خم کرد و تا کنفرانس توکیو سر و صدای آن در سطح جهان بلند شد. با آنکه رییس جمهور غنی طی فرمانی هدایت داد ماجرای پرونده کابل بانک تجدید نظر شود، اما تا کنون از جمله 19 متهم در قضیه کابل بانک فقط 7 تن بازداشت شده و به یخن بقیه دست قانون نرسیده، حتا دو نفر از مقامات بلند پایه متهم در این قضیه به تضمین مقامات عالی در پُست هایشان ابقا و پس از اطلاع از فرمان رییس جمهور بدون آنکه ممنوع الخروج باشند کشور را ترک گفته اند.
مطابق این فرمان سارنوالی باید طی پانزده روز پس از صدور حکم در محکمه اقامه دعوا میکرد و لوی سارنوالی، وزارت مالیه، وزارت خارجه و افغانستان بانک از طریق دیپلوماتیک پول های دزدیده شده را دوباره به افغانستان انتقال میداد که این کار ها هنوز صورت نگرفته و با هر دلایلی که مسوولان در پاسخ این فرمان بگویند هنوز سرنوشت 817 میلیون دالر که از کابل بانک بیرون کشیده شده لاینحل و نا معلوم میباشد.
اصلاح نظام انتخاباتی
افتضاح انتخابات اخیر که گوش افلاک را کر کرد هنوز از نظر معاون کمیسیون انتخابات یک انتخابات نمونه در منطقه خوانده میشود و فرمانی که باید بلافاصله پس از تشکیل حکومت وحدت ملی بخاطر تشکیل کمیسیون اصلاح نظام انتخاباتی صادر میشد به منصه اجرا گذاشته نشده است.
کابینه و تیم کاری
در حالیکه بیش از سه هفته از مراسم تحلیف میگذرد هنوز کابینه تشکیل نشده که با این حال در وجود دستگاه آلوده به فساد و سرپرست امکان اجرای تصامیم حکومت جدید بعید به نظر میرسد.
وعده بلند پروازانه
اینکه در وجود دستگاه سرپرست کنونی در ظرف چهار ماه به هر معلم یک نمره رهایشی اختصاص یابد یک وعده عملی نیست، مگر در حالتی که دستگاه جدید و کدرهای جدید با تعهد جدید در این رابطه دست و آستین بر بزنند و همزمان قوای سارنوالی، قضا و پولیس در همآهنگی، کارآیی و کفایت کامل در تحقق این اهداف قرار گیرند.
در عرصه بین المللی اگر حکومت رییس جمهور غنی دنباله رو سیاست های حکومت قبلی باشد و با همسایه ها با روحیۀ «تو هم راست میگویی، تو هم راست میگویی» برخورد کند هیچ دستآوردی نخواهد داشت.
دستگاه سیاست خارجی افغانستان باید طوری فعال شود که در شرایطی که تهران پاکستان را مقصر به ارسال تروریستان به ایران مینماید و در تصادم سرحدی هند و پاکستان بیست کشته بجا میماند و اردوغان کرد های سوری را تروریست خوانده خبرنگار ایرانی را متهم به جاسوسی میکند و پاکستان 6984 فیر راکت به کنر پرتاب میکند با طرح فورمول های جدید متناسب به شرایط با همسایه ها، امریکا و غرب وارد معامله شده سناریوی قبلی را تکرار نکند.
سخنان جوان پسند رییس جمهور در رابطه به حصول قرضه های شیرپور، اصلاح شهرداری، لغو طبخ غذای مکلف به پرسونل ارگ تا حدودی در میان مردم امیدواری به آینده را تقویت میکند، اما اجرای همۀ امور بدست یک نفر نا ممکنست و باید برای اجرای مؤفقانه و تحقق اهداف تیم فعال تشکیل شود.
دولت جدید باید به چند موضوع مهم توجه نماید:
1- دولت باید کم وعده بدهد و زیاد عمل کند و از میان همۀ وعده هایی که تا کنون داده اگر ماجرای کابل بانک را حل کرد، اتوریته برباد رفتۀ سیزده ساله دولت اعاده شده و اعتماد مردم احیا خواهد شد.
2- کابینۀ جدید هر چه زودتر تشکیل شود و همزمان در چند استقامت ذیل دولت خود را متمرکز سازد:
– آبیاری زمین های بایر سراسر کشور و رشد و انکشاف زراعت میکانیزه رویدست گرفته شود.
– امتداد خط آهن از چین، تاجکستان، ترکمنستان، ازبکستان، ایران و پاکستان بداخل افغانستان و وصل و امتداد این خطوط به هم از طریق بنادر واخان، شیرخان بندر، کلفت، حیرتان، آقینه، تورغندی، سپین بولدک، تورخم و غیره صورت گیرد.
– استخراج معادن آهن، نفت، گاز، احجار کریمه، ذغال سنگ و غیره در اولویت قرار گیرد.
هرگاه دولت جدید یک تیم پاک نفس، باتقوا، خدا پرست و وطندوست تشکیل نموده همین سه بخش را انکشاف دهد، سایر معضلات چون بیکاری، نبود سرپناه، صحت و غیره به زودی در یک افغانستان خود کفا حل خواهد شد، اما مهم اینست که اصلاحات از بالا صورت گیرد و در استقامت های ذیل انجام شود:
1- موتر فقط برای وزراء، معینان، والی ها، قوماندان های ولایات و رؤسای عمومی آنهم یک عراده موتر متوسط الحال اختصاص داده شود، حالات جنگی از این امر مستثنا باشد.
2- دارایی تمام مسوولین از رییس جمهور تا همۀ رجال برجسته ثبت شود.
3- کدرها در پُست ها بر اساس کفایت و شایستگی برگزیده شوند.
4- فرهنگ مجازات و مکافات حاکم گردد.
5- کدرهای جوان بکار گماشته شوند.
با این مؤجز و مسایلی از همین سلسله میتوان حداقل عطش مردم را در اصلاح امور برآورده ساخت. مردم قبل از همه به امنیت، صلح، دوستی و احیای فضای برادری و همکاری میان شهروندان ضرورت دارند که در شرایط اقتصاد نوین و تأمین صلح و ثبات دسترسی به آن مقدور میباشد

چالش های حکومت وحدت ملی کدامهاست؟

 

اکتبر 29, 2014
شماره( 198 ) چهارشنبه 7 عقرب 1393 / 29 اکتوبر 2014
محمد داود سیاووش
چوکی هر نظام سیاسی بر چهار پایۀ سیاسی، اقتصادی، نظامی و فرهنگی اتکاء داشته و در نظام های مردمسالار تفکیک واضح قوای ثلاثه و همآهنگی این سه قوه با موجودیت اپوزیسیون و آزادی بیان ضامن تحقق برنامه های نظام و رعایت حق شهروندی مردم میباشد.
حکومت جدید به موازات موارد فوق با چند چالش اساسی مواجه میباشد:
1- سیاسی
هنوز کابینه تشکیل نشده، هنوز لایحه تقسیمات وظایف میان معاونان ریاست جمهوری، شورای اجرائیه و نماینده با صلاحیت رییس جمهور تعریف نشده، هنوز دوست و دشمن بر مبنای منافع ملی تعریف نشده، هنوز رابطۀ زخم خورده ادارۀ قبلی با جامعه جهانی و همسایه ها ترمیم نشده، هنوز تفکیک واضح قوای ثلاثه و همکاری و همآهنگی مشهود این قوا با دستآورد های ملموس به چشم نمیخورد.
2- اقتصادی
هنوز واردات سرسام آور و صادرات کشور ناچیز است، سقوط عواید شرکت های خصوصی با ورشکستگی آنها، بیکاری جوانان، جذب پایین جوانان به مؤسسات تحصیلات عالی، وابستگی افغانستان از نظر تولید انرژی به کشورهای همسایه، خالی شدن کندوی پرداخت معاشات مأمورین دولت، عدم موجودیت توازن میان عاید و مصرف کارمندان دولت، کمبود و نبود راههای مواصلاتی سراسری در کشور، مصارف گزاف بادیگاردها، موترهای تعقیبی و حشم و خدم و حاجب و دربان مقامات دولت از جمله وظایف دشواری اند که در عرصه اقتصادی و چالش های بزرگی را در برابر حکومت جدید قرار میدهد.
کشوری که با داشتن زمین های حاصلخیز و دریاهای خروشان نمیتواند حداقل گندم خود را از حاصل زمین زراعتی خود تأمین کند در واقع هیچ آبرویی برای ایستادن در کنار رقبای خود ندارد.
3- نظامی
در کشوری که حس پاتریوتی در قوای مسلح تشویق نمیشود، معاش سربازان به کلدار پاکستانی پرداخته میشود، به سطح رفاه زندگی شخصی و خانوادگی سرباز و افسر توجه صورت نمیگیرد و پرداخت معاشات سربازان و افسران ماهها به تعویق می افتد، قوای مسلح با قوای هوایی و تانک و توپ و تخنیک عالی محاربوی مجهز نیست چگونه میتوان پیروزی را در عرصه نظامی و امنیتی انتظار داشت؟
باید محلات رهایشی، کوپراتیف های اموال استهلاکی تهیه و معاشات کافی به منصوبان قوای مسلح پرداخته شود و سلاح و مهمات مدرن به اختیارشان قرار گرفته روحیۀ وطن پرستی در قطعات و جزء و تام های قوای مسلح ارتقاء داده شود.
4- فرهنگی
تحکیم دوستی میان اقوام و ملیت های با هم برادر، رعایت حق شهروندی همه اقوام، قبایل، ملیت ها، زبانها و مذاهب، ترویج فرهنگ همدیگر پذیری و گذار از مرحله قومیت به مرحله شهروندی عنصر اصلی رشد و اعتلا و تحکیم فرهنگ ملی میباشد.
تأمین و تحقق عدالت اجتماعی میان همۀ اقوام و ملیت های افغانستان و ارتقاء سطح متوازن رشد اقتصادی از دور دست ترین نقاط کشور تا پایتخت و زمینه سازی برای رشد شعور شهروندی مردم در حل معضلات اجتماعی-سیاسی با گذار به تشکیل احزاب واقعی سیاسی در کشور از طریق فرهنگی امکان پذیر است.
5- اپوزیسیون، جامعه مدنی و آزادی بیان
تا زمانیکه در کشور شرایط لازم برای تشکیل اپوزیسیون مهیاء نگردد در انتقال قدرت و تحقق کارآیی دولت مانند شرایط موجود مشکلات وجود خواهد داشت. باید جامعه مدنی جدا از تشکیلات فورمالیته و معاش خور موجوده طوری به وجود آید که به مثابه وسیله فشار مردم بر دولت عمل نماید و آزادی بیان مطابق ارزش های مندرج قانون اساسی باید به شمشیر بران مبارزه با فساد و جنایات مبدل گردد.
اینکه یک عدۀ محدود میخواهند هم اپوزیسیون باشند و هم در دستگاه دولت، از یک بُعد دولت را ببلعند و از سوی دیگر از دولت انتقاد کنند، همان تجربۀ ناکام سیزده ساله میباشد که از اثر آن علیرغم سرازیر شدن میلیارد ها دالر در ختم مأموریت جامعه جهانی اکنون در کندوی کشور پولی برای پرداخت معاشات وجود ندارد و بودیجه سال مالی با داشتن کسر می لنگد و با این حال از اثر آن سیاست غلط اکنون تیمی وجود ندارد که پس از انتقال قدرت الترناتیفی را در برابر بحران گذشته مطرح نماید.
سیاست پیشه گان کشور این خواب «هم خدا خواهیم هم دنیای دون» را کنار گذاشته اجازه دهند از متن و بطن جامعه نیروهای جوان جدا از حُب و بغض های دوران جنگ سرد و درگیری های داخلی و گزافه های تیوریکی قد بلند نموده با اتوریته های جدا از تیم بر سر اقتدار از یکطرف با انتقادات سالم باعث اصلاحات در تیم بر سر اقتدار گردند و از طرفی پس از پایان دورۀ کار تیم بر سر اقتدار توانایی پذیش مسوولیت زمامداری و دولتمداری را داشته باشند.
دولتمردان و زمامدارانی که برگۀ برندۀ زمان را در دست ندارند باید اجازه دهند مانند حزب کارگر و محافظه کار انگلیس، حزب گولیست و سوسیالیست فرانسه، حزب سوسیال دموکرات و دموکرات مسیحی آلمان، حزب مردم و مسلم لیگ پاکستان، حزب کنگره و حزب بر سر اقتدار فعلی هندستان و… نیروهای تازه نفس بالاخره در جامعه عرض وجود کنند در غیر آن با این معامله گری که با گرگ گوشت میخورند و با چوپان نوحه میکنند آیندۀ دردناکی در انتظار کشور خواهد بود.Ÿ

سیاست خارجی باید ادامه سیاست داخلی باشد

محمدداود سیاووش
در شرایطی که مردم بی صبرانه انتظار تشکیل کابینه و تیم کاری جدید، فیصلۀ پرونده کابل بانک، تعین سرنوشت متخلفین تقلب در کمیسیون های انتخاباتی و اصلاحات در دستگاه های دادگاه عالی، دادستانی و مراجع عدلی و قضایی کشور را دارند و در حالیکه بیش از یکماه از صد روز نخست حکومت رییس جمهور غنی میگذرد و چند ماه از میعاد معینۀ دوره کار رییس جمهور مطابق قانون اساسی بدون کدام اقدام و اجراآت مرئی فقط در سر و صدا و اختلاف تیم ها سپری شده، رییس جمهور در شرایط فقدان تشکیل تیم کاری یک سلسله سفر های خارجی را رویدست گرفته که باعث شگفتی همگان میباشد.
از نظرکارشناسان سیاست خارجی پیامد سیاست داخلی کشور میباشد و تا زمانیکه سرنوشت و استقامت کاری حکومت در داخل فورمول بندی نشود نمیتوان در باره جهات، نکات و استقامت های انکشاف سیاست خارجی چیزی گفت چنانکه حتا شرایط جلب همکاری کشور ها نیز مشروط به ترکیب کابینه و آرایش نیروهای داخلی خواهد بود.
موضعگیری های کشورهای همسایه، شرق میانه و آسیای صغیر در رابطه به حکومت جدید:
رییس جمهور غنی در اولین قدم میزبان اردوغان رییس جمهور ترکیه در کابل بود و آنهم در شرایطی که اردوغان از بمباران مواضع داعش در کوبانی اظهار نا رضایتی مینماید و حتا کُرد ها را تروریست میخواند. تبعات این سیاست در انکشاف بعدی با افغانستان آنهم در شرایطی که دامنۀ سرکشی داعش از پنجاب پاکستان تا نوار مرز افغانستان را تهدید میکند در دراز مدت میتواند مایۀ نگرانی باشد که با انتخاب ترکیه در جنگ افغانستان کدام طرف تروریست محاسبه خواهد شد؟
عربستان سعودی و کشور های شیخ نشین خلیج:
عربستان سعودی و شیخ نشین های خلیج از گذشته با طالبان روابط مودت داشته، حتا گفته میشود که منابع تمویل طالبان در شرق میانه قرار دارد و دفتر طالبان در شیخ نشین های خلیج فعال است. این روابط طوری شکل گرفته که در کابل اگر شهرکی به کمک کشور های شیخ نشین ساخته شده باید نامش شهرک امارات باشد و هرگاه در پکتیا پوهنتون یا دانشگاهی از این کمک های ساخته شده باید نامش شیخ زید باشد. در چنین شرایط دشوار و با توجه به رقابت ایران با عربستان سعودی سوالات زیادی وجود دارد که تعهدات و الزامات این کشور ها به جانب افغانستان بر چه مبنا استوار خواهد بود؟
سفر به چین:
روابط افغانستان با چین را در ابعاد مختلف باید ارزیابی نمود:
اولاً از زاویه ارتباط یک کشور مصرفی بیست و پنج میلیونی با یک سوپرپاور اقتصادی یک میلیارد و چند صد میلیونی در جهان: که در این حال با وارد نمودن اموال ارزان قیمت چینی افغانستان حتا امکان تأسیس یک کارخانه کوچک را نیز نخواهد داشت، چون حتا صاحبان کارخانه های افغانستان نیز به عوض تولیدات فابریکۀ خود اموال چینی مشابه را خواهند خرید.
دوم از زاویه سرمایه گذاری چین در افغانستان:
متأسفانه با توجه به وضعیت امنیتی و شرایط دشوار راههای مواصلاتی و غیره در افغانستان احداث پروژه استخراج معدن مس عینک و کاوش های نفت و گاز حوزۀ آمو دریا اصلاً نتایجی تا کنون در پی نداشته است.
اصولاً از نظر اقتصادی چین به صفت یک قدرت اقتصادی بزرگ جهان در کشوری سرمایه گذاری خواهد کرد که برایش سود بیشتر داشته باشد.
سوم از زاویه کمک و همکاری های بشری و بلاعوض:
هرگاه چین بخواهد شاهراه ابریشم را از طریق واخان به افغانستان بگشاید و در پروژه های راه آهن، استخراج معادن بدون در نظرداشت سودآوری در افغانستان سرمایه گذاری کند جلب آن به نفع کشور میباشد.
پاکستان
سفر رییس جمهور غنی به پاکستان که در بارۀ آن رسانه ها گزارش میدهند بیشتر به شنیدن تکرار شرایطی منجر خواهد شد که پاکستانی ها علناً آنها را به رییس جمهور قبلی به تفصیل سپرده اند، اما از اینکه رییس جمهور غنی در چنین مسایل جدی تر و خون گرم تر به نظر میرسد احتمالاً پاکستان در لفافه الفاظ دیپلوماتیک خواسته هایش را در رابطه به پذیرش گروههای طرفدار پاکستان در بدنۀ دولت، محدود شدن روابط افغانستان با هند و امضای خط دیورند مطرح خواهد نمود.
افغانستان نقطۀ اتصال یا مرکز تقابل منافع همسایه ها، شرق میانه و آسیای صغیر:
با توجه به در حاشیه ماندن ایران و تمایل رییس جمهور غنی به عربستان سعودی و ترکیه به عنوان رقبای ایران و رقابت پاکستان و ایران در نفوذ به افغانستان و مخالفت هند و پاکستان در رابطه به نحوۀ مناسبات هر یک با افغانستان، ایران و هند بیش از همه در منطقه هار خواهند شد و روسیه مترصد انکشاف روابط افغانستان با چین خواهد ماند.
دشواری توازن بخشیدن مناسبات امریکا، غرب، شرق میانه، آسیای صغیر، چین و روسیه در افغانستان:
با توجه به اینکه کابینه هنوز تشکیل نشده، هرگاه هر یک از کشور های ترکیه، عربستان سعودی، چین، پاکستان و غیره لیستی از شرایط انتخاب های شان را در کابینه و بدنۀ دولت به رییس جمهور غنی بسپارند و کابینۀ معجون مرکبی از نمایندگان این کشور ها در افغانستان تشکیل شود، شیرازۀ وحدت ملی و استقلالیت افغانستان از هم خواهد پاشید و کشور به ساحات و ادارات تحت نفوذ این کشور های مبدل خواهد شد. در حالیکه امریکا و غرب طی سیزده سال با پرداخت تلفات جانی و مالی دولت افغانستان را به شانه کشیده اند، در حاشیه خواهند ماند که در این حال تقابل کشورهای کوچک همسایه و منطقه و شرق میانه و آسیای صغیر و روسیه با منافع ایالات متحده و کشورهای غربی در افغانستان کشور را به طرف بحران بزرگی خواهد برد که دولت افغانستان از کنترول آن عاجز خواهد بود.
چه باید کرد؟
اولاً رییس جمهور غنی و دکتر عبدا لله کابینه وحدت ملی را حتا در شکل بینی خمیری هم اگر ممکن باشد ایجاد کنند تا فورمولی برای تأمین ارتباط با جهان و منطقی برای جلب همکاری ها به وجود آید.
دوم در این کابینه فرمایشات و کاندیداهای کشورهای همسایه قطعاً مدنظر گرفته نشود، در غیر آن کابینه یی را که همسایه ها در افغانستان بسازند با عکس العمل جدی غرب و امریکا مواجه خواهد شد.
سوم حکومت جدید تأمین ارتباط با کشورهای جهان را اولویت بندی نموده بر مبنای اصل منافع ملی روابط متقابلاً مفید با همه کشورها طوری روابط برقرار سازد که بیلانس روابط جهانی در افغانستان برهم نخورد.
چهارم مناسبات با همه کشورهای جهان در این مرحله باید بیشتر بر پایۀ اصل بده باشد نه بستان، چون افغانستان عل العجاله چیزی برای دادن ندارد، از سرمایه گذاری های بدون منفعت خواهی کلان، کمک های بلاعوض، اعزام محصلین به تحصیلات عالی و پروژه های زراعت، آبیاری و مواصلات تا آنجایی که افغانستان تعهدی برای دادن چیزی به کسی نداشته باشد استفاده شود و این مناسبات به سوی اصل مناسبات بده بستان بعدی انکشاف داده شود.
پنجم پروژه ها در محلاتی جلب و سرمایه گذاری شود که در مجاورت با کشور کمک کننده قرار نداشته باشد و حتا این کمک ها طوری جلب شود که در هر ولایت سرحدی پروژه کشور مخالف با آن کشور سرمایه گذاری کند.
ششم به هیچوجه جلب کمک های کشورهای همسایه، ترکیه و چین به مفهوم از دست دادن و یا در مقابل قرار گرفتن با امریکا و غرب تمام نشود و در پروژه های اساسی و بزرگ از کمک های ایالات متحده و کشورهای غربی در رقابت با چین استفاده شود.
اما همۀ این فرضیه ها به شرطی قابل تطبیق اند که سیاست داخلی دولت روشن شود، چیزی که هنوز در پردۀ ابهام قرار دارد و در غیاب آن برقراری مناسبات خارجی بدون طرح سیاست داخلی به مفهوم در یخ نوشتن و در آفتاب گذاشتن خواهد بود

در فراق کابینه

 

نوامبر 12, 2014
شماره ( 200) چهارشنبه ( 21) عقرب 1393 / ( 12) نوامبر 2014
کابینه کجا شدی، کجا کابینه؟
کشور ز نبودنت تباه کابینه
تشکیل تو دشوار و خودت ناپیدا
ای مشکل روزگار ما کابینه
***
بیکاری ما ز سرپرستان باشد
کابینه ما به تاق نسیان باشد
ای اشرف و ای غنی و ای عبدا لله
تا چند فغان و داد افغان باشد
***
صد روز شود آخر و کار ها همه هیچ
کابلبانک و فساد آنها همه هیچ
از دوسیه و پرونده نباشد خبری
دعوا همه هیچ و شور و غوغا همه هیچ
***
چندیست به ارگ مشورت ها باشد
هم معرکه ها و شور و غوغا باشد
گویند که جنگ بر سر چوکی هاست
چوکیست که آرامش دلها باشد
فاخته

عوامل نفوذی در ارگان های کشفی ، امنیتی و دفاعی کی ها هستند؟

در حالیکه باری رسانه های بین المللی از نفوذ 20 فیصد عمال دشمن در صفوف ارگان های قوای مسلح افغانستان هشدار داده بود، مقامات دولت افغانستان با بی تفاوتی به این گزارش برخورد نموده شاهد حمله افراد نفوذی به وزارت دفاع، مرکز تعلیمی اردو، وزارت داخله، ولایت کابل و در تازه ترین موارد حمله به دفتر فرمانده پولیس کابل و قوماندانی امنیه ولایت لوگر میباشند.
از نظر کارشناسان امور نظامی وقتی زیگنالی از نفوذ دشمن در نیروهای امنیتی و دفاعی گرفته میشود باید همه نیروها از نظر شک منطقی تجدید ثبت شوند و تضمین کنندگان معتبر و مطمئن از نو باید آنها را غرض عضویت به صفوف ارگان های کشفی، امنیتی و دفاعی تضمین نمایند، در غیر آن این آفت وحشتناک مانند میکروب ایدز صفوف ارگان های امنیتی و دفاعی را از درون تا سرحد اضمحلال تضعیف خواهند کرد.
اجرای مانور های نفوذی از طریق افراد دشمن مورال پرسونل را پایین آورده روحیه بی اعتمادی و بدگمانی را در صفوف قوای مسلح و نیروهای کشفی و امنیتی دامن میزند.
باید هرچه زودتر تجدید ثبت نام، راجستر و تضمین و معرفی پرسونل در کلیه سطوح ارگان های سه گانه مسلح رویدست گرفته شود و تضمین کنندگانی که افراد معرفی شده نفوذی شان مرتکب عملیات ضد دولتی در صفوف قوای مسلح میشوند باید به اتهام خیانت ملی مورد محاکمه علنی قرار گیرند.
ســـیاهی لشـــکر نیاید به کـار
دوصد مرد جنگی به از صد هزار

معمــای اشـــــتراک در کنــــفرانس لنــــــدن

محمد داود سیاووش
رییس جمهور غنی و دکتر عبدا لله در حالی به کنفرانس لندن رفتند که از اول جوزای سال روان تا کنون کشور در بن بست قدرت قرار داشته و سوالات زیادی پس از تشکیل حکومت مصلحتی وحدت ملی بی پاسخ و لاینحل مانده که مسلماً در شرایط فقدان پاسخ های قناعت بخش به آن سوالات جامعه جهانی نمیتواند با رییس جمهور غنی و دکتر عبدا لله یا یکی از آنها باقی بماند.
این سوالات کدامهاست؟
1- اولین سوال اشتراک کنندگان کنفرانس لندن از آقایان غنی و عبدا لله آن خواهد بود که چرا طی بیش از دو ماه نمیتوانند کابینه تشکیل دهند؟
2- سوال دوم آن خواهد بود که در رابطه به مبارزه با فساد نتیجۀ بررسی پرونده کابل بانک به کجا کشید و چرا همه عاملین و متهمین این پرونده به پنجه قانون سپرده نشده اند؟
3- احتمالاً این سوال نیز مطرح خواهد شد که چگونه بر سینه رییس قوۀ که توسط رییس جمهور فاسد خوانده شد پس از سبکدوشی مدال آویخته شد؟
4- سوال دیگری که مسلماً مطرح خواهد شد اینست که چرا پس از مذاکرات آقای غنی با راحیل شریف در طی دو هفته به قول رسانه های یازده انفجار صورت گرفته و فاجعه های در حمله بر میدان ورزشی ارگون، مسجد جامع خوگیانی، نماز جنازه بغلان، مهمان خانه های خارجی و غیره صورت میگیرد.
5- یکی از اشتراک کنندگان احتمالاً خواهد پرسید که کی ها مانع تحقق ماده شصت و یکم قانون اساسی شد و با پایمال کنندگان قانون اساسی چه اجراآت صورت گرفت؟
6- بالاخره کدام اشتراک کننده کنفرانس خواهد پرسید که این سر و صدای مذاکرات مخفی با طالبان قبل از تشکیل کابینه و دور از انظار و اطلاع ارکان قدرت و مردم افغانستان از چه قرار است؟
آنچه موضوع افغانستان را بیش از همه مغلق میسازد انکشافات و تحولاتیست که بی توجه به اوضاع پریشان داخلی توسط رییس جمهور غنی رویدست گرفته شده.
مذاکرات پنهانی رییس جمهور با راحیل شریف در قرارگاه نظامی پنجاب، اظهارات ملا فضل الرحمن همزمان با آن، افزایش حملات انتحاری و انفجاری و بالاخره گزارشات رسانه ها مبنی بر افشای مذاکرات مخفی رییس جمهور غنی با طالبان بدور از انظار و افکار مردم افغانستان و همزمان اظهارات پرویز مشرف و پاسخ آقای کرزی به آن از هندوستان سوالات زیادی را در اذهان مردم ایجاد کرده است.
جالب آنست که رسانه ها ادعا مینمایند مذاکرات پنهانی با طالبان به توافق سازمان ملل صورت میگیرد، در حالیکه تا کنون سازمان ملل این ادعا را تائید یا رد نکرده و قصر سفید اظهار میدارد تا زمانیکه طالبان به نیروهای آنان حمله نکنند با طالبان کاری ندارند.
مطالعه این سیر حوادث و انکشافات با وعده چک سفید عربستان سعودی برای احیاء یک مرکز فرقه یی مذهبی در کابل و نامۀ پادشاه عربستان سعودی به رییس جمهور کرزی و مراجعه رییس جمهور کرزی تحت هر عنوانی بوده پس از دریافت آن نامه با آقای احمدزی، ورود وزیر امنیت چین به کابل، اصرار و پافشاری بیش از حد رییس آی اس آی و مشاور امنیت ملی پاکستان در کشاندن پای آقای احمدزی به پاکستان و تصحیح اظهارات سرتاج عزیز در رابطه به طالبان مؤید آنست که زیر کاسۀ سیاست خارجی افغانستان به قول معروف نیم کاسه یی وجود دارد که هنوز متن و محتوای آن از مردم افغانستان پنهان نگهداشته میشود.
دشواری اصلی سیاست افغانستان را مردم از همین زاویه درک میکنند که چند نفر به نام مردم افغانستان سخن میگویند، از نام مردم افغانستان تصمیم میگیرند و در فرجام کفارۀ اشتباهات آنانرا مردم می پردازند. طفره رفتن و حتا نادیده گرفتن عمال نفوذی انفجار و انتحار در ستون پنجم دولت علی رغم اشارۀ رهبران قدرتمندی چون پروفیسور سیاف به انتقال انتحاری ها با موتر های شیشه سیاه به داخل شهر کابل و وجود جواسیس در بدنۀ دولت، اجازه دادن به لابی های کشور های همسایه که علناً از موضع اپرات و مقامات دولت بر ضد قرارداد امنیتی در ستون پنجم دولت فعالیت نمایند، مخالف سیاسی خطاب نمودن به کسانیکه در میدان های سپورت، مساجد و مراکز ملکی عملیات انتحاری انجام میدهند نمونه هایی از همین روال میباشد.
در حالیکه رییس اجرائیه هُشدار میدهد که نباید مذاکرات مخفی صورت گیرد و معاون اول رییس جمهور در موضع آشکار مخالفت با عاملین حملات انتحاری قرار گرفته به آنانیکه در کوه صافی، وردک و غیره جاها مرکز گرفته اند اخطار میدهد، افشای مذاکرات مخفی رییس جمهور غنی با طالبان و عجله در اشتراک به کنفرانس لندن سوالات زیادی را نزد مردم افغانستان ایجاد نموده است.
مردم می پرسند:
– آقای کرزی از آن همه تلاش هایی که بخاطر رسیدن به طالبان نمود چه بدست آورد که آقای احمدزی در پی آنست؟
– آیا مفهوم تداوم همانست که راه ناکام آقای کرزی که خودش حالا به اشتباه خود اعتراف میکند باید ادامه یابد؟
اینکه چه جریاناتی در خفاء وجود دارد از انظار رسانه ها و مردم مخفی میباشد، اما مردم حق دارند بپرسند که با توجه به دو ماه ناکامی حکومت وحدت ملی رییس جمهور و رییس اجرائیه چه حرفی برای گفتن در کنفرانس لندن دارند؟
آنچه قبل از همه مردم افغانستان را نگران ساخته اینست که:
– راحیل شریف با رییس جمهور غنی چه گفت و چرا بلافاصله پس از ختم مذاکرات به واشنگتن پرواز نمود؟
– ملا فضل الرحمن چرا به جواب ملاقات آقای غنی جنگ افغانستان را مشروع خواند؟
– شورای علمای افغانستان چرا در برابر انفجار و انتحار در یک گردهمایی سراسری موقف واضح خود را اظهار نمیکند؟
– عربستان سعودی در برابر چه امتیازی چک سفید به حکومت آقای غنی میدهد؟
– موضوع مبارزه با مواد مخدر چرا از تیتر اول رسانه ها و اظهارات دولت افغانستان افتاده قاچاقبران مواد مخدر در محکمه علنی به پنجه قانون سپرده نمیشوند و لیست قاچاقبران مواد مخدر افشاء نمیشود؟
– چرا آنهاییکه قوماندانان برحال کنونی طالبان را از زندان ها رها کردند مورد مؤاخذه قرار نمیگیرند؟
تجربه به کرات ثابت نموده که پس از یک دورۀ مخفی کاری های سیاسی کاسۀ صبر مردم لبریز شده و در کشور فاجعه یی رخ داده آنهم در نتیجۀ معاملات پنهانی رهبران و دولتمردان.
حالا هر شهروند عادی حتا بیسواد افغانستان این را میداند در شرایطی که هر روز یک انفجار در مرکز و ولایات صورت میگیرد مطالبۀ کمک به احداث پروژه های اقتصادی از جهان خیلی مضحک خواهد بود و این را هم هر شهروند میداند حکومتی که در طی دو ماه نتوانسته پروگرام خود را برنامه ریزی نموده و با تشکیل کابینه و تیم همکار به ملت معرفی کند با گزافه گویی در صحنۀ خارجی نمیتواند اعتماد کسی را در جهان جلب کند.
هرگاه رهبران حکومت وحدت ملی آب را نادیده موزه را از پا بکشند باید تجارب دورۀ تهاجم شوروی، جنگ های مجاهدین، به قدرت رسیدن طالبان و حکومت آقای کرزی را به یاد داشته باشند
 

بازی چک های سفید، خریطه های پول و دماگه

نوشته: محمد داود سیاووش
در نتیجه سیاست های سهل انگارانه و یکبار مصرف قصر سفید با پارتنر های نفوذی کشور های منطقه، خاور میانه و آسیای صغیر در ستون پنجم داخلی افغانستان بازیگران توانستند با استفاده از پول قراردادها با امریکا خود را تا سطح یک قدرت اقتصادی در افغانستان بالا بکشند و از طریق رسانه های دری و پشتوی امریکا خود را تا سطح جهان بشناسانند و بالاخره در روزیکه امریکا پس از مصارف صدها میلیارد دالر تلفات بی حاصل مادی و بیش از دو هزار تن کشته میخواست از افغانستان خارج شود جایش را از زوایه مخالف اشغال کنند و خود را مخالفین امریکا در افغانستان جا بزنند.
هنگامیکه اداره بوش به پرویز مشرف اخطار داد که پاکستان یا در صف مبارزه با ترور بیاستد و یا به عصر حجر برگردد ماشه تفنگ پاکستان، عربستان سعودی و کشورهای خلیج و حتا ایران و ستون پنجم داخلی شان به طرفداری از اداره مؤقت بر خلاف طالبان و القاعده ظاهراً دور خورد و عمال، گماشته گان، اجنتان و شبکه های طرفداران آنان تحت پوشش دفاع از اداره موقت تحت حمایه امریکا در افغانستان به مقامات و درجات و معاشات و قراردادی ها و… رسیده عنان قدرت را در افغانستان بدست گرفتند.
اما پس از چند سال به تدریج از موضع اولی برگشته ظاهراً در پوشش انتقاد از اجراآت و فعالیت های امریکا در افغانستان زمینه و مجال رشد و گسترش شبکه طالبان را در مناطق جنوب مساعد ساختند. پوشش جهان پسند انتقاد لابی های طالبان و پاکستان و کشورهای عربی در زمینه تلاشی خانه ها، عملیات شبانه، بمباران های هوایی و… بود در فرجام با رهایی هزاران زندانی طالبان از زندان ها، برادر خواندن و گماشتن طالبان به مقامات به عوض طالبان کسانی را که طالبان را در همدستی با ائتلاف بین المللی از صحنه کشیده بودند زیر ضربات و حملات لفظی نظریه پردازان برگشته از غرب و همدست با امارت طالبان و القاعده و استخبارات منطقه و کشورهای عربی قرار داده اولاً تحت نام جنگسالار و تفنگ سالار و جنایتکار و غیره زیر بمباران لفظی رسانه های داخلی و خارجی قرار گرفتند و در ثانی با جذب و خریداری افراد ضعیف آنان تفرقه و نفاق بزرگی میان هر سه گروه ایجاد شد که در نتیجه وحدت و یکپارچگی شان از میان رفته به صفت افراد مورد معامله شبکه مقابل قرار گرفتند که مواردی از سناریوی پشت پرده را بر میشماریم:
1- پاکستان
با پناه دادن به شورای کویته و شورای پیشاور و حکمتیار و شبکه حقانی و طرفداران و گماشتگانش حملات را از ولایات جنوبی به شکل جنگ نیابتی با امریکا آغاز نموده امریکا را از دو طرف تحت فشار قرار داد:
1- از طریق جنگ نیابتی در داخل افغانستان
2- تقاضای کمک به خاطر مهار کردن خشونت در افغانستان از امریکا، در حالیکه از کمک های امریکا در مسابقه تسلیحاتی با هند استفاده نمود.
پاکستان توانست با 20 بار مراجعه، رییس جمهور کرزی را طوری به زانو در آورد که در فرجام به غیر از جلالتمآب و برادر عزیز و الفاظی از این قبیل قادر نشد حتا یکبار از مداخلات آشکار آن کشور به سازمان ملل شکایت کند.
2- امارات متحده عربی
در حالیکه امارت طالبان را تنها امارات و عربستان سعودی و پاکستان به رسمیت شناخته بود شیخ نشین های خلیج توانستند کاریدور مذاکرات طالبان را با امریکا و جدا از رییس جمهور کرزی ایجاد نموده به شکل تاکتیکی حتا بیرق و لوحه آنان را به رسانه ها نشان دهند.
3- عربستان سعودی، ترکیه، ایران
تقابل سیاست این کشورها در افغانستان در نقطه تقاطع منافع عربستان سعودی، ایران و ترکیه میباشد که ایران با ارسال خریطه های مخفی پول به اداره کرزی بخشی از فضای سیاسی ارگ را خریده و ترکیه با گشایش دفتری به طالبان دل کرزی را بدست آورد و عربستان سعودی جد ا از منافع ایران و ترکیه بخاطر دفاع از منافع اعراب در نزدیکی با پاکستان وارد بازی های منطقوی در افغانستان شد.
در حالیکه ترکیه و ایران با ظهور داعش تحت فشار قرار دارند و هنوز نمیتوانند موضع ثابت و واحد در رابطه به افغانستان پس از امریکا ابراز نمایند، عربستان سعودی با استفاده از فرصت با چک سفید ظاهراً تحت عنوان مرکز اسلامی در کابل به صحنه قدم گذاشت.
از نظر کارشناسان در حالیکه امریکا پایش را ظاهراً از افغانستان بیرون میکشد نیابت عربستان سعودی از امریکا در افغانستان خیلی وحشتناک و خطرناک میباشد چون از یکطرف تحت پوشش مرکز اسلامی خطر شیوع و نفوذ یک فرقه جدید نظیر آنچه در پاکستان صورت گرفته در افغانستان وجود دارد و از جانبی به تقویت مدارس هم اندیش با القاعده، داعش و طالب منجر خواهد شد. این چک سفید به خاطر احیای یک مرکز اسلامی به کشوری داده میشود که بیش از یکهزار سال سابقه اسلامی دارد و با این حال کشور در شرایطی میباشد که ستون فقرات اقتصادی آن شکسته، امنیت سراسری در کشور تأمین نیست، بیکاری، بیماری، فقر و ناداری در قرا و قصبات بیداد میکند، فابریکات ویران، دشت ها بکر و بایر و دریاها به کشورهای همسایه در جریان بوده و برق از خارج وارد کشور میشود. در حالیکه مردم نان و سرپناه و لباس و کار ندارد سوال آنست که این چک سفید چرا برای احداث بندهای برق، بازسازی کارخانه ها، احداث سرک ها و غیره داده نمیشود.
از نظر کارشناسان همانطوریکه امارات در بدل کمک صد میلیون دالر در احداث یک شهرک عملاً نام کشور خود را بر بخشی از شهر کابل گذاشت ریاض نیز در بدل پرداخت این چک های سفید روزی نام کابل را به نام یکی از شیوخ آل سعود مبدل خواهد کرد طوریکه قبلاً آقای کرزی دوست ایشان نام کابل از میدان هوایی پایتخت را به نام خود تغییر داد.
وضعیت امریکا و غرب در افغانستان
ظهور داعش و سرازیر شدن غربی ها به صفوف این سازمان کشورهای غربی را هراسان ساخته و تا آن حد از افغانستان بیزار و گریزان اند که بلژیک پس از ختم مأموریت نظامی آن کشور در افغانستان حتا دروازه سفارت خود را در افغانستان می بندد و بسیاری کشورهای غربی ترجمان هایی را که با آنان همکاری نموده اند پناهندگی میدهند.
امریکا با وجود مصرف میلیارد ها دالر به مشکل توانست سند امنیتی را از صحه سفره خواران و ریزه خواران و جیره خواران خود بگذراند، رییس جمهوری که سیزده سال به حمایت امریکا در افغانستان حکمرانده، به نامزد شدنش در اداره طالبان در سازمان ملل اکنون مباهات میکند و رییس جمهور جدید با افتخار میگوید ریاض کابل را میسازد که در این حال مردم میمانند و دوزخ انفجار و انتحار و کشتار و رسوخ و نفوذ فرقه گرایی های شبه پاکستانی برای آینده افغانستان.
عقب گرد امریکا!
با توجه به وضعیت وخیم افغانستان و احتمال وقوع یک فاجعه که احتمالاً پس از خروج قوای امریکا از افغانستان روی خواهد داد بارک اوباما دستور محرمانه صادر کرد که مأموریت نظامی نیروهای امریکا در افغانستان یکسال دیگر تمدید شود و به نوشته رسانه های غربی اوباما در یک تغییر ستراتیژیک دستور عملیات نیروهای امریکایی را علیه گروه های جنگجو از جمله طالبان در سال 2015 صادرکرده است.
به هر حال افغانستان در وضعیتی قرار دارد که در منگنه چندین کشور منطقه، خاورمیانه، آسیای صغیر، اروپا و امریکا قرار گرفته که در این وضعیت خطرناک ترین حالت آن خواهد بود که نیابت امریکا را در افغانستان عربستان سعودی، پاکستان یا کدام کشور دیگر به عهده گیرد.Ÿ

موقفی که از حنجره ملا فضل رحمن ابلاغ شد


شماره ( 201) چهارشنبه ( 28) عقرب ( 1393) / ( 19 ) نوامبر (2014
محمد داود سیاووش
در حالیکه رییس جمهور غنی با یک اقدام سمبولیک به قرارگاه ارتش پاکستان رفته به دور از چشم رسانه ها با رییس ارتش مذاکرات مخفی انجام دادو با این کار ظاهراً دستگاه ملکی دیپلوماتیک پاکستان را کم وزن ساخت، آی اس آی در پاسخ با این بازی رییس جمهور غنی را به عنوان رییس جمهور افغانستان در ترازوی ملاقات با یک رهبر گروه کوچک بنیادگرا طوری مقابل در میز مذاکرات قرار داد که در وضعیت خموش دستگاه دیپلوماتیک پاکستان در پایان مذاکرات موقف نظامیان و صدای آی اس آی را به گوش رییس جمهور غنی برساند.
مولوی فضل رحمن پس از یک ملاقات غیر متوازن و غیر ضروری با رییس جمهور غنی گفت: حضور نیروهای خارجی را جایز نمیدانیم و جنگ دفاعی را که علیه حضور قوای خارجی در افغانستان جریان دارد جایز میدانیم.
خم و چم شدن های غیر دیپلوماتیک هیئت افغانی
بدلیل عدم درک تشریفات دیپلوماتیک یا هر علت دیگر فاروق وردک عضو هیئت افغانستان مولوی فضل رحمن را با آغوش باز نوازش نموده و در پاسخ به این اظهارات توهین آمیز موصوف دست به سینه مقابلش ایستاد. این حرکت عضو هیئت افغانی تلخ تر از اظهارات مولوی پاکستانی بوده مایۀ انزجار و تأثر مردم افغانستان گردید.
وزارت خارجه افغانستان باید برای اعضای هیئت افغانی در سفر های مقامات عالیرتبه رهنمایی هایی از تشریفات دیپلوماتیک را معمول سازد.
سوال آنست که آیا این حرکت آقای وردک از صمیم قلب و ارادت به آن ملای بنیادگرا صورت گرفت و یا از عدم آگاهی تشریفات دیپلوماتیک؟
چرا پاکستان به سفر رییس جمهور غنی اصرار می ورزید؟
آمدن سرتاج عزیز و رییس آی اس آی به کابل با دعوت از رییس جمهور غنی برای مسافرت به پاکستان مؤید آنست که پاکستان حتماً مسایلی را (همزمان با مذاکرات رییس جمهور با کشور های منطقه و قبل از تشکیل کابینه) میخواست با وی در میان بگذارد.
از نظر کارشناسان در پاکستان سه مرکز عمده و یک شاخۀ اساسی در اجرای سیاست های آن کشور در قبال افغانستان وجود دارد:
1- حکومت ملکی که لحن و لهجۀ نرم، دیپلوماتیک و تشریفاتی دارد.
2- نظامیان که چرخۀ اصلی سیاست پاکستان را در رابطه به افغانستان از عقب جبهه بدست داشته و سمت حرکت مناسبات با افغانستان را به دستگاه ملکی آن کشور دیکته میکنند.
3- احزاب تندرو و بنیادگرا که به صفت افزار فشار از زاویۀ غیر دولتی بر افغانستان استعمال میشوند.
مهمتر از همۀ آنها ساز و برگ حکومتی بنام آی اس آی میباشد که به عنوان حکومت در میان حکومت پاکستان وجود دارد. این اداره در اشغال خاموش افغانستان از دورۀ داود خان تا حکومت های چپی، مجاهدین و طالبان و زمامداری کرزی فعال بوده و به شکل بی سر و صدا خود را تا حلقات اساسی نظام در کابل نزدیک ساخته و از خود ساز و برگ و هواخواهان و طرفدارانی به عنوان ستون پنجم در افغانستان دارد.
پاکستان از دولت افغانستان چه میخواهد؟
از نظر کارشناسان، نظامیان و آی اس آی پاکستان از دولت افغانستان چند مطالبه دارند:
1- خط دیورند را افغانستان به رسمیت بشناسد.
2- مناسبات افغانستان با هند محدود شود.
3- هواخواهان و طرفداران افغانی پاکستان در بدنۀ حکومت افغانستان جا داده شود که در این رابطه در گذشته به آقای کرزی یک فهرست خجالت آوری را مقامات پاکستان سپرده بودند.
نظامیان پاکستان در این خطوط خیلی با دقت حرکت مینمایند، چنانکه تنظیم ملاقات رییس جمهور غنی با محمود خان اچکزی، آفتاب احمد شیرپاو، اسفندیار ولی و افراسیاب ختک و غیره قبل از هر هدف دیگر معطوف به این منظور بود که نشان دهند لیدران پشتون از نام پاکستان مقابل رییس جمهور افغانستان نشسته در مذاکرات اشتراک مینمایند و با این حال نظر مقامات افغانی را به بند اول توقع شان بطور غیر مستقیم جلب نمودند.
در عرصه تجارت
اینکه با پایان سفر رییس جمهور غنی مطابق گفتۀ مسوولان وزارت تجارت دفاتر گمرک دو کشور افغانستان و پاکستان در تورخم به یک گمرک خلاصه شود به هیچ وجه به نفع افغانستان نیست، زیرا در حالیکه روزانه هزاران موتر پاکستان وارد افغانستان میشود و فقط چند موتر محدود اموال صادراتی افغانستان را به پاکستان انتقال میدهد، بطور طبیعی فضای گمرک و ازدحام آن پاکستانی شده به مرور زمان حتا نام افغانستان با توجه به ورود سرسام آور اموال پاکستانی و ازدحام پاکستانی ها در آن دفتر از خاطره ها فراموش خواهد شد؛ که این مسأله میتواند یک ضربۀ بزرگ دیپلوماتیک به هویت افغانستان در سرحد کشور وارد کند.
از جانب دیگر اینکه جانب افغانی موافقه مینماید که حجم تجارت افغانستان با پاکستان طی دو سال آینده از دونیم میلیارد دالر به پنج میلیارد دالر افزایش یابد سوال آنست که این معامله به نفع کی تمام خواهد شد؟ زیرا همگان میدانند که افغانستان از نظر اقتصادی یک کشور وابسته به تورید اموال پاکستانی میباشد که به هیچوجه آن واردات با اقلام کوچک صادرات افغانستان به پاکستان قابل مقایسه نیست.
از نظر کارشناسان با افزایش پنج میلیارد دالری حجم تجارت که وزنۀ بیشتر آن را واردات اقلام از پاکستان به افغانستان تشکیل خواهد داد پس از دونیم سال افغانستان عملاً به بازار اموال استهلاکی تمام عیار پاکستان مبدل خواهد شد.
در مناسبات با هند
هرگاه افغانستان به تقاضای پاکستان مناسبات خود را با هند محدود سازد و بجای آن پاکستان را وارد صحنۀ کشور سازد، خطر بر هم خوردن توازن سیاست میان هند و پاکستان وجود داشته احتمال آغاز جنگ هند و پاکستان در افغانستان بعید به نظر نمیرسد.
از نظر کارشناسان پاکستان در دعوت اخیر احتمالاً رییس جمهور غنی را با الترناتیف هایی از منافع آن کشور در افغانستان مطلع ساخته و این سفر در شرایطی صورت میگیرد که پاکستان با حفر خندق در نوار مرز میان دو کشور و راکتباران مناطق کنر نشان میدهد که هنوز وسایل و ابزار هایی برای تحت فشار قرار دادن افغانستان در دست دارد و همچنان احتمالاً این مسأله را هم نظامیان پاکستان به رییس جمهور غنی مطرح ساخته باشند که در صورت حل اختلاف سرحدی گلیم بنیادگرایانی چون مولوی فضل رحمن و امثال آنرا از نوار مرز با افغانستان برخواهند چید، در غیر آن فشار تندروان، دماگه و اکستریمیست ها و حتا داعش از نواحی مرز بر افغانستان افزایش خواهد یافت.
با توجه به اینکه مذاکرات رییس جمهور غنی و جنرال راحیل شریف افشأ نشده، هنوز نمیتوان در بارۀ محتوا و موقف های طرفین و علت پرواز بلافاصله راحیل شریف (پس از مذاکرات با رییس جمهور غنی) به واشنگتن چیزی گفت.Ÿ

افول سیاست تا مرحله کاسبی و جیز گری

 

نوامبر 12, 2014
شماره ( 200) چهارشنبه ( 21) عقرب 1393 / ( 12) نوامبر 2014
نوشته : محمد داود سیاووش
از قراین چنان بر می آید که امریکا ظاهراً بار افغانستان را از شانه اش در بعضی ابعاد به زمین گذاشته و به انقطاب های داخلی و بازیگران منطقوی مجال میدهد تا در جنگ افغانستان تنها باشند.
طفره رفتن از اکمال قوای هوایی، تخریب 1800 تأسیسات نظامی بگرام، هشدار عدم اشتراک در جنگهای داخلی پس از سال 2014 و توجه به حمایت از جنبش زنان آنهم در روستا ها و انتقاد رییس جمهور غنی از امان ا لله خان و تقاضای کمک از امریکا به تأسیس دانشگاه یا پوهنتون جداگانه اناث مواردی اند که نشان میدهد ایالات متحده با وجود پایگاه های نیرومند امنیتی در افغانستان فقط در مواردی که همسایه ها بخواهند رژیم را بر اندازند و یا حکومت دست نشانده را در افغانستان حاکم سازند مداخله خواهد کرد، در سایر موارد و در کشمکش های نیروهای داخلی راکت پراگنی های پاکستان بی غرض و بیطرف خواهد ماند.
وضعیت نیروهای داخلی
نیروهای داخلی اعم از ستون های اقتصادی، نظامی و سیاسی در شرایط کنونی به دور دو محور دکتر غنی و دکتر عبدا لله صف آرایی کرده اند و در جانب سوم حامد کرزی در تلاش تراشیدن اهرم الترناتیف در مقابل حکومت وحدت ملی میباشد که آیندۀ تاریکی را ترسیم میکند و این حالت آن ضرب المثل مشهور را در اذهان تداعی میکند که نشستن صد قلندر دور یک دسترخوان ممکنست، اما موجودیت دو سلطان در یک مملکت نا ممکن میباشد.
انقطاب های اجتماعی
1- عوام:
مردم عامی و عادی از این معاملات و معادلات به دور بوده فقط به صلح و پیدا نمودن لقمۀ نان و نفقه و روزی به خانواده هایشان می اندیشند و اصلاً در این چند راهی چراغ سبزی را هم مشاهده نمیکنند.
2- قشر روشنفکر:
روشنفکران در شرایط کنونی اعم از چپ و راست و میانه و اصلاح طلب و اکستریمست و فوندامندالیست، از طالب دو آتشه تا چپی های دو آتشه همه به دور همین سه محور در فعالیت اند و هر یک تلاش دارند جریان را به نفع خودشان سمت و سو داده از تقسیم چوکی های وزارت، ریاست، ولایت و سفارت که به شکل غنیمت تقسیم آنرا می بینند سهمی بدست آورند.
3- رهبران:
رهبران و شبه رهبران کنونی به معامله و مجامله و مسامحه و شب نشینی و وعده و وعید و خرید و فروش کتلوی پیروان و طرفداران در بازیهای روزانه و دریافت امتیازات در حکومت آینده مشغول اند.
سیاستمداران بی برنامه
یکی از دشوارترین و ضعیف ترین نقطه فضای کنونی سیاست افغانستان آنست که بازیهای سیاسی با کارت برنامه ها میان بازیگران قدرت صورت نمیگیرد و رنگ میدان بازی فقط به کمک دماگوژی و ممبوکراسی و دامن زدن به اختلافات گوناگون قومی، مذهبی، زبانی و به شکل بازی جفت و تاق اطفال در جریان است.
نظریه پردازان دیروز حرفی برای گفتن ندارند. آنان به ویژه در دوره های مختلف حکومت آقای کرزی چنان وزن باخته اند که حرفهای سیاسی شان را تا سطح یک کاسب و جیز گر سیاسی نزول داده اند.
در مؤسسات اکادمیک افغانستان نظریه پردازانی که با تحلیل تجارب تاریخی، جامعه شناسی و با توجه به وضعیت سیاسی بین المللی فورمولی برای آینده ارائه کند، وجود ندارد.
سیاست پراگماتیستی جامعه جهانی
با پایان دورۀ جنگ سرد، در سیاست جهانی پیروی از مکتب های سیاسی جایش را به نوعی سیاست معامله گری و روزمره گی خالی کرد و در این روال قلم های قرآنکریم از دولت کمونیستی چین به افغانستان می آید و شمشیر انتحار و انفجار از سرزمین های جزیره العرب بلند میشود و صدای پشتیبانی از زحمتکشان و دهقانان و کارگران از سرزمین های غرب و امریکا به گوش میرسد که با این حال هیچ روشنفکر افغانستان نمیتواند راه را از چاه و دوست را از دشمن در چنین شرایط تفکیک کند.
روشنفکر از غرب برگشته دستار و قدیفه به بر میکند و بنیادگرای تندرو نکتایی و بو و شبو میپوشد که با این وضعیت تفکیک اینکه کی کیست؟ و هدفش چیست؟ کاملاً لاینحل و مجهول به نظر میرسد.
کارگاه ها و شکارگاه های فند و وند در هر گوشه و هر دفتر چالان و مأمورین مدنی بدنبالش دوان دوان روان اند. امریکا پس از صدها میلیارد دالر خسارت مالی و تلفات جانی جایش را به سرمایه گذاری دشمنش ایران در افغانستان خالی میکند. هیولای اقتصادی چین که میتواند یکباره بیست و پنج میلیون نفوس افغانستان را در یک ولسوالی خود ذوب کند، از واخان با چهل میلیارد دالر سرمایه گذاری در عرصه راه ابریشم به سوی افغانستان به راه می افتد. خرس قطبی از روسیه از خواب بیدار شده آمادگی خود را برای توجه مجدد به افغانستان اعلام میکند. پاکستان عملاً بخش هایی از کشور را با پول کلدار و تلقین های تندروانه به کام خود فرو برده. ایران با سویچ اتصالی ولایت فقیه در افغانستان چراغهای سبز و سرخ روشن میکند، که در این حالت افسانۀ تقابل منافع و احیای دوباره معادله (بفرستیت) در شرایط جهان یک قطبی در اذهان تداعی میشود.
ما کی هستیم؟
با توجه به اعوجاج انکشافات و انحرافات و مسیر زیگزاگ سیاست های جهانی و معاملات و معادلات داخلی نیروها، یک نگاه گذرا به وضعیت خودی و سر به گریبان بردن به وضاحت نشان میدهد که افغانستان یک کشور مصرفی میباشد که حتا نیروهای دفاعی آنهم در حد توانائی دفاع از مرزهای کشور قرار ندارد.
یک قشر الیگارشی مالی با حمایت نظامی و پشتوانۀ نفوذ در ساختار های بزرگ قدرت با آخرین مودل موترها و آخرین امکانات جهانی در پایتخت و ولایات حکومت میکند، در حالیکه برای مردم آرد از قزاقستان، برق از تاجکستان و ترکمنستان، روغن، چای، بوره، تیل و حتا نمک از پاکستان، شیر، مسکه، پنیر، تخم مرغ و آبمیوه از ایران وارد کشور میشود.
معادن زیر خاک، زمین ها بکر و بایر، میوه باغ ها از نبود بازار گندیده و دریا ها به کشورهای همسایه در حال حرکت اند.
در این حال چند قاچاقبر مواد مخدر، چند فساد پیشۀ بزرگ و چند قدرتمند مانند جال ماهی همه کشورها را در تور الیگارشی مالی انداخته و از دنیا بخاطر امتیازگیری با استفاده از آن در رقابت اند.Ÿ